Gegen den Krieg by Hanns Eisler (1936)

Information about the work here: http://books.google.gr/books?id=dKHiwNqBUdoC&pg=PA150&lpg=PA150&dq=eisler+hanns+gegen+den+Krieg&source=bl&ots=HaL8qNjIPU&sig=GKV67vf42xkHnZUxEed0jR21nn8&hl=en&sa=X&ei=LR-xU4rvA6ib0wW3zoDwBQ&ved=0CHUQ6AEwCQ#v=onepage&q=eisler%20hanns%20gegen%20den%20Krieg&f=false

Information about Hanns Eisler, one of the most important composers of political music, here:
http://www.hanns-eisler.com/index/index.php?Seite=&Sprache=en
and here:
http://en.wikipedia.org/wiki/Hanns_Eisler

Κάλεσμα από την Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Παραστατικών Τεχνών

στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας  27 | 28 | 29 Ιουνίου 2014

The White Rose, Die Weisse Rose

«Δεν θα σωπάσουμε. Είμαστε η κακή σας συνείδηση. Το Λευκό Ρόδο δεν θα σας αφήσει σε ησυχία!»

    S. Scholl            H. Scholl                    Probst            Wittenstein

        Schmorell                  Graf                Huber

  

Στη χιτλερική Γερμανία μια ομάδα που είχε ως πυρήνα έξι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μονάχου και έναν καθηγητή τους αναλαμβάνει το παράτολμο έργο της έκκλησης για αντίσταση του γερμανικού λαού στη ναζιστική λαίλαπα. Η ομάδα έμεινε γνωστή στην παγκόσμια ιστορία της αντίστασης με το όνομα «Το Λευκό Ρόδο» ("The White Rose", "Die Weisse Rose", "Rosa Blanco") και κατάφερε να δημιουργήσει μια φοιτητική οργάνωση με παρακλάδια στο Αμβούργο, στο Φράιμπουργκ, στο Βερολίνο και στη Βιέννη.

S-Lieder for String Trio and Voice by Alexis Porfiriadis (2008)

H 22χρονη Sophie Scholl ήταν μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Λευκό Ρόδο που έδρασε στη χιτλερική Γερμανία από το 1942 ως το 1943. Συνελήφθη και εκτελέστηκε δια αποκεφαλισμού από τους Ναζί μαζί με τον αδελφό της Hans (25 ετών) και τον Christoph Probst (24 ετών). Περισσότερα για την οργάνωση εδώ: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B5%CF%85%CE%BA%CF%8C_%CE%A1%CF%8C%CE%B4%CE%BF

Η Sophie πέρασε τις τελευταίες μέρες της ζωής της στο ίδιο κελί με την Else Gebel, επίσης πολιτική κρατούμενο των Ναζί. Η Else ήταν αυτή επίσης που την ξύπνησε την τελευταία της μέρα. Τότε η Sophie, ακόμα επάνω στο κρεββάτι της αλλά εντελώς ξύπνια, της διηγήθηκε το τελευταίο της όνειρο:

„Ich trug an einem sonnigen Tag ein Kind in langem weißen Kleid zur Taufe. Der Weg zur Kirche führte einen steilen Berg hinauf. Aber fest und sicher trug ich das Kind in meinem Arme. Da plötzlich war vor mir eine Gletscherspalte. Ich hatte gerade noch so viel Zeit, das Kind sicher auf die andere Seite niederzulegen - dann stürzte ich in die Tiefe.“

Ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα, κουβαλούσα ένα παιδί που φορούσε ένα μακρύ λευκό φόρεμα και το πήγαινα να βαφτιστεί. Ο δρόμος για την εκκλησία οδηγούσε επάνω σε ένα απότομο βουνό. Παρ' όλα αυτά κουβαλούσα σταθερά και με σιγουριά το παιδί στην αγκαλιά μου. Ξαφνικά μπροστά μου βρέθηκε μία χαράδρα. Πρόλαβα ίσα ίσα να ακουμπήσω το παιδί με σιγουριά στην απέναντι μεριά πριν πέσω στο κενό.

Η Sophie εξήγησε το όνειρό της στην Else ως εξής:

„Das Kind im weißen Kleid ist unsere  Idee, sie wird sich trotz allen Hindernissen durchsetzen. Wir durften Wegbereiter sein, müssen aber vorher sterben, für sie.“

Το παιδί με το λευκό φόρεμα είναι η Ιδέα μας. Αυτή θα επικρατήσει παρά τα εμπόδια. Εμάς μας επιτράπηκε να είμαστε οι πρόδρομοι, αλλά πρέπει πρώτα να πεθάνουμε γι' αυτήν.

Αυτά τα κείμενα χρησιμοποίησα για τη σύνθεση S-Lieder που γράφτηκε για μια συναυλία της Ένωσης Συνθετών Die Andere Saite της οποίας είμαι μέλος. Η συναυλία έγινε το 2008 στην Minoriten Saal στο Graz/Αυστρία.

Η Sophie και οι σύντροφοί της αποτελούν λαμπρό παράδειγμα ανθρώπων που εναντιώνονται στην τυραννία και δεν κοιτούν την δουλίτσα τους και την βολή τους. Ήταν άνθρωποι που έδωσαν τη ζωή τους για τις ουμανιστικές τους ιδέες ενώ οι "νοικοκυραίοι" Γερμανοί εκείνων των χρόνων συνέχιζαν τις ζωούλες τους κλείνοντας τα μάτια τα αυτιά στα εγκλήματα των ναζί. Σήμερα στην Ελλάδα "νοικοκυραίοι" ψηφίζουν τους απογόνους των ταγματασφαλιτών, τους απογόνους των προδοτών, τους απογόνους αυτών που ενώ άλλοι έκαναν αντίσταση αυτοί συνεργαζόντουσαν με τους ναζί και κρεμούσαν σε δέντρα πατριώτες φορώντας φουστανέλες.

www.alexisporfiriadis.blogspot.gr

Hans Werner Henze

Μια σύντομη αναφορά σε έναν σημαντικό Γερμανό σνυνθέτη: Hans Werner Henze [1926 - 2012]

του Σπύρου Ραυτόπουλου

H.W. Henze: Ένας συνθέτης που τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τη ναζιστική προπαγάνδα και την αναγκαστική συμμετοχή του στη χιτλερική νεολαία, ενώ η νεότητα και η ωριμότητά του από την αριστερή πολιτική στροφή του και τις κομμουνιστικές του ιδέες (υπήρξε άλλωστε μέλος του Ιταλικού Κ.Κ). Oι ιδέες του τον οδήγησαν και στην Κούβα όπου δίδαξε για ένα χρόνο μέχρι που απογοητεύτηκε από τον Κάστρο. Ωστόσο ο Henze δεν υπήρξε ακραιφνής ιδεολόγος. Τον ενδιέφερε το ανθρώπινο και το κοινωνικό στοιχείο περισσότερο από το ιδεολογικό  και στη διαμόρφωση της δικής του όπως και μιας ευρύτερης κοινωνικοπολιτικής συνείδησης, η τέχνη του είχε πάντα ρόλο να παίξει. Μουσικά πέρασε από την avant-garde και το Darmstadt, από τον σειραϊσμό και τον δωδεκαφθογγισμό σε μια προσωπική γραφή που τις δεκαετίες του 50 και 60 δεν κρινόταν από τους ακραία μοντερνιστές συναδέλφους του ότι βρισκόταν σε επαρκή ρήξη με τον μουσικό συντηρητισμό.

Στην πραγματικότητα οι διαφορές του συνθέτη με τη σχολή του Darmstadt  δεν ήταν απλώς μουσικές αλλά και πολιτικοκοινωνικές. Ο Henze δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα μιας τέχνης που εννοούσε να πορεύεται σε παράλληλους αλλά ποτέ τεμνόμενους δρόμους με εκείνους της πραγματικής κοινωνικής ζωής, σε μια μουσική απολιτική όπως αυτή στην οποία πίστευε ο Schoenberg και άλλοι συνθέτες. Η πολιτικοκαλλιτεχνική του προσέγγιση ήταν πιο κοντά με εκείνες του Kurt Weill, του Hanns Eisler, και ως ένα βαθμό του Paul Hindemith. Εξάλλου η απόστασή του από την ακραία μουσική πρωτοπορία της εποχής ήταν που έκανε και τον Αντόρνο να ισχυριστεί ότι η μουσική του δεν ήταν «επαρκώς χαοτική»! Ωστόσο η αποφυγή των ακροτήτων της αβαντ-γκαρντ και η υφολογική ποικιλία των έργων του Henze, παρότι θεωρήθηκαν από διάφορους μουσικοκαλλιτεχνικούς κύκλους μειονεκτήματα κατάφεραν να τον φέρουν σε επαφή με μεγαλύτερες μάζες από ότι πολλούς άλλους σύγχρονους συναδέλφους του.

Stop the War! from "The Road" by Frederic Rzewski (piano: F.Rzewski)

From Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Frederic_Rzewski)

Frederic Anthony Rzewski (born April 13, 1938 in Westfield, Massachusetts) is an American composer and virtuoso pianist.

Biography

Rzewski (pronounced zheff-skee) began playing piano at age 5. He attended Phillips Academy, Harvard and Princeton, where his teachers included Randall Thompson, Roger Sessions, Walter Piston and Milton Babbitt. In 1960, he went to Italy, a trip which was formative in his future musical development. In addition to studying with Luigi Dallapiccola, he began a career as a performer of new piano music, often with an improvisatory element. A few years later he was a co-founder of Musica Elettronica Viva with Alvin Curran and Richard Teitelbaum. Musica Elettronica Viva conceived music as a collective, collaborative process, with improvisation and live electronic instruments prominently featured. In 1971 he returned to New York.^[1]

FUSA - Etude ueber den Krieg (2001) by Alexis Porfiriadis

FUSA - Etude über den Krieg, by A.Porfiriadis (2001) from alexis porfiriadis on Vimeo.

Η ηλεκτρονική σύνθεση FUSA - Etude ueber den Krieg δημιουργήθηκε αμέσως μετά τους παράνομους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς εναντίον της Σερβίας. Το πρώτο του μέρος περιλαμβάνει ηλεκτρονικά συνθετημένους ήχους που θυμίζουν εκρήξεις, ηχητικά τοπία αεροπορικών βομβαρδισμών κτλ. Το δεύτερο μέρος είναι ένα είδος μοιρολόϊ για τους νεκρούς της επίθεσης των Αμερικανών και των συμμάχων τους εναντίον του Σερβικού λαού.

Η σύνθεση πραγματοποιήθηκε με τα προγράμματα Supercollider και Pro Tools και με τη βοήθεια του αυστριακού προγραμματιστή και συνθέτη Alberto de Campo. To μόνο προ-ηχογραφημένο υλικό του κομματιού είναι μερικά λεπτά ηχογράφησης γυναικείας φωνής.

The computer-music composition  FUSA - Etude ueber den Krieg was composed after the illegal NATO bombings against Serbia. The first part of the composition includes electronically constructed sounds which are reminiscent of explosions, air strikes etc. The second part is a kind of dirge for the dead caused by the bombings of USA and their allies against the people of Serbia.
The composition is made using Supercollider and Pro Tools, with the assistance of the austrian programmer and composer Alberto de Campo. The only pre-recorded material used in this composition was some minutes of live singing voice.

www.alexisporfiriadis.blogspot.gr