Σύντομη αναφορά στον George
Rouault / Ζωρζ Ρουώ [1871 - 1958]
του Σπύρου
Ραυτόπουλου
Ρουώ: «Η τέχνη είναι
πηγή κρυμμένη, όαση μέσα στην έρημο. Πιστεύουμε πως φτάσαμε να τα ξέρουμε όλα,
σ’ αυτούς τους υπερφίαλους καιρούς, ενώ αγνοούμε το πιο ουσιαστικό, την αγάπη
για κάθε τι που ζει κάτω από τον ουρανό και για κάθε ομορφιά, φανερή ή
κρυμμένη. Μερικοί αρχαίοι, αν και απλοϊκοί, δεν το αγνοούσαν καθόλου αυτό.
Παπαγάλοι με ωραίο φτέρωμα, παγώνια με φανταχτεροί ουρά, να τι είναι τόσοι
καλλιτέχνες. Και υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους χαζεύοντας πώς
τρώγονται μεταξύ τους αυτοί οι παπαγάλοι κι αυτά τα παγώνια»[i].
Ο Ζωρζ Ρουώ γεννήθηκε στο Παρίσι τη χρονιά της Κομμούνας,
κατά τη διάρκεια της «εβδομάδας
του αίματος», στις 27 Μαΐου. Μαθητής του συμβολιστή
Γκουστάβ Μορώ γίνεται ένας οραματιστής καλλιτέχνης που εκφράζεται τόσο με την
υδατογραφία και το γκουάς, όσο και με τη ελαιογραφία και τη χαρακτική.
Ασχολείται με την απεικόνιση θεμάτων της εποχής, τη φτώχεια, την ανημποριά, την
απελπισία, την αλλαγή του αστικού τοπίου, τους εργάτες, τους χωρικούς, τους
προλετάριους.
Ασχολείται επίσης με θρησκευτικά θέματα, και σχολιάζει εικαστικά τους
αστούς αλλά και τους περιθωριακούς της ζωής, τις πόρνες, τα δικαστήρια, το
τσίρκο, τους παλιάτσους και τους πιερότους. Το έργο του άλλοτε πεσιμιστικό,
άλλοτε πικρόχολο ή σατυρικό είναι η απάντησή του στην αστική ανεμελιά και στην
αισιοδοξία της Μπελ Επόκ.
